Iedere keer wanneer ik gevraagd wordt om een paar in ‘de echt te verbinden’ krijg ik een blij gevoel.

Wanneer het je neefje is die vraagt of je hem en zijn lief wilt trouwen, dan is dat een bijzondere eer. Natuurlijk wil ik dat! Graag!

En met het ja zeggen op deze vraag realiseer ik me ook dat het een extra uitdaging wordt. We zijn samen opgegroeid, we kennen elkaar al meer dan 45 jaar en hebben een bijzondere band samen. Hoe ga ik dit vormgeven tijdens hun ceremonie? Nog geen idee en gelukkig heb ik nog een paar maanden. De familie zal natuurlijk extra kritisch zijn? Of juist mild en vol emotie? Het laatste (emotie) zal zeker ook voor mij gelden. 03_de_volksabdij_en_restaurant_de_blauwe_pauw_trouwzaal

Ik heb emotie bij ieder paar welke ik op de mooiste dag van hun leven mag begeleiden. Maar dit zal een extra dimensie geven. Maar ik ga de uitdaging graag aan. Dat doe ik altijd dus ook nu. We gaan samen aan de slag.  Op naar juni. Op naar een weer een bijzondere dag.

Ik kijk er naar uit!